Digital Humanities like The Secret of Monkey Island™


Cableway to Hook IsleIn their excellent chapter on the use of digital data in historical research, Frederick W. Gibbs and Trevor J. Owens distinguish between two DH approaches to data. ‘Data’, they argue, ‘does not always have to be used as evidence. It can also help with discovering and framing research questions’. On the one hand, you have ‘complex statistical methods’ and ‘rigorous mathematics’ (or ‘mathematical rigor’) to ‘support epistemological claims’. Gibbs and Owens equal this type of DH research to the wave of quantitative history in the 1960s and 1970s, using data ‘for quantifying, computing and creating knowledge’.

On the other, there is a ‘fundamentally different’ form of using data – a form that is exploratory instead of analytic and deliberately without the mathematical complexity that is needed to derive evidence from quantitative analyses. Above all, it’s a form of data manipulation that can be playful (although the authors removed the adjective at one of the places it appeared in their text). Gibbs and Owens state that ‘playing with data – in all its formats and forms – is more important than ever.
Lees verder

Advertenties

Digital Humanities: wat is dat?

Begin september 2012 organiseerde het Humanities Research Institute van de Universiteit van Sheffield een Digital Humanities-congres. Als één ding duidelijk was geworden na drie dagen vol presentaties, was dat het begrip Digital Humanities (DH) zoveel verschillende betekenissen heeft als er mensen zijn die zich ermee bezighouden. Ik ken inmiddels geen geesteswetenschapper meer zonder computer, dus in zoverre is elke alfa op de universiteit een DH’er. Doorgaans wordt DH specifieker gebruikt voor een keten van technologieën: voor het achtereenvolgens digitaliseren, ontsluiten, analyseren en presenteren (visualiseren) van informatie. Maar dan nog blijven vragen staan, die tot veel discussie blijken te kunnen leiden: is DH een zelfstandige discipline of een ‘gedeelde interesse’? Ligt het zwaartepunt bij het digitaliseren van informatie (de input) of bij het visualiseren van resultaten (output)? Is DH een modieus hulpmiddel voor wetenschappelijk onderzoek of de onontkoombare toekomst voor ons cultureel erfgoed?

De organisatoren van #DHCShef maken op hun website zelf de tweedeling als ze schrijven dat ze DH beschouwen als ‘the use of technology within arts, heritage and humanities research as both a method of inquiry and a means of dissemination’. Deze ambivalentie kwam terug in de presentaties. Grofweg de helft van de praatjes ging in op het gebruik van digitale methoden voor wetenschappelijk onderzoek. Daartoe reken ik ook mijn presentatie van Biland en dat van bijvoorbeeld Hinke Piersma, die haar project War in Parliament uit de tweede Clarin Call voorstelde. Maar terwijl deze categorie praatjes inhoudelijk (en helaas ook qua kwaliteit) al als dag en nacht konden verschillen, deed de andere helft van de sprekers een poging op de digital humanities te reflecteren. Er waren er bij die de geschiedenis van de DH wilden schrijven, die de verschillen tussen DH in verschillende landen bestudeerden of die de impact van DH wilden meten of vergezichten lieten zien van wetenschap in het ‘digitale tijdperk’. En telkens stuitten deze sprekers op hetzelfde probleem: wat verbindt de digital humanities nu eigenlijk?

Lees verder